Γενικά

Τα τελευταία χρόνια, η παγκόσμια ΩΡΛ κοινότητα έχει αποκτήσει έναν πολλά υποσχόμενο σύμμαχο για τη θεραπεία της χρόνιας ρινοκολπίτιδας και τους πολύποδες ρινός. Τους βιολογικούς παράγοντες. Τα φάρμακα αυτά έχουν ήδη χρησιμεύσει σε άλλες ιατρικές ειδικότητες και σε πολλές άλλες παθήσεις στο παρελθόν.

Πολύποδες ρινός

Πρόκειται για πολυποειδείς προσεκβολές του βλεννογόνου της μύτης. Είναι ανάγγειοι (δεν ματώνουν), άνευροι (δεν πονάνε) και δεν εξαλλάσσονται ποτέ σε κακοήθεια. Η χρόνια ρινοκολπίτιδα (CRS) είναι μια μορφή ρινικής φλεγμονής που χωρίζεται σε δύο κατηγορίες. Μια με και μια χωρίς παρουσία ρινικών πολυπόδων. Ο επιπολασμός της CRS είναι μεταξύ 5% και 16%,. Η κατηγορία με πολύποδες ρινός (CRSwNP)  εμφανίζεται σε περίπου 25% των περιπτώσεων. 

Οι ασθενείς με χρόνια ρινοκολπίτιδα είναι μια ετερογενής ομάδα και αντιπροσωπεύεται από αρκετούς φλεγμονώδεις ενδοτύπους. Μεταξύ αυτών, οι πιο κοινοί ενδότυποι  ορίζονται από υψηλά επίπεδα φλεγμονωδών μεσολαβητών τύπου 2,. Συμπεριλαμβάνονται, λοιπόν, και η ηωσινοφιλική CRSwNP, και η επιδεινούμενη από την ασπιρίνη αναπνευστική νόσος (AERD) και η αλλεργική μυκητιακή ρινοκολπίτιδα (AFRS).

Πολύποδες ρινός

Πολύποδες μύτης

Τι συνέβαινε έως τώρα?

Οι τρέχουσες θεραπευτικές επιλογές για όλους τους ενδοτύπους με πολύποδες μύτης περιλαμβάνουν τα ακόλουθα. 1. κατάλληλη ιατρική αντιμετώπιση με τοπικές πλύσεις με φυσιολογικό ορό. 2. ενδορινικά κορτικοστεροειδή. 3. επίσης, συστήνονται από του στόματος κορτικοστεροειδή ή αντιβιοτικά. Η ενδοσκοπική χειρουργική επέμβαση κόλπων θεωρείται στη συνέχεια ότι αφαιρεί τον πολυποειδή ιστό και διευκολύνει τη μετεγχειρητική χορήγηση τοπικών φαρμάκων. Ωστόσο, παρά τη συμμόρφωση με τις σύγχρονες κατευθυντήριες γραμμές θεραπείας, τα ποσοστά υποτροπής της νόσου μετά από ESS παραμένουν υψηλά. Ως εκ τούτου, απαιτούνται καινοτόμες θεραπευτικές στρατηγικές για τη βελτίωση της φροντίδας των ασθενών για αυτήν την ανυπόφορη ασθένεια.

Τι είναι οι βιολογικοί παράγοντες?

Οι βιολογικοί παράγοντες είναι εξανθρωπισμένα μονοκλωνικά αντισώματα που έχουν σχεδιαστεί για να δρουν σε συγκεκριμένο στόχο, Στόχος μπορεί να είναι συγκεκριμένοι μεσολαβητές – υποδοχείς Th-2 (π.χ. ανοσοσφαιρίνη Ε [IgE], ιντερλευκίνη [IL]-5 και IL-5Ra, IL-4Ra) που σχετίζονται με πολλές μορφές χρόνιας ρινοκολπίτιδας και ρινικούς πολύποδες. Με τη στόχευση συγκεκριμένων οδών της φλεγμονώδους απόκρισης, τα βιολογικά φάρμακα έχουν έδειξε πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα για πολλαπλές ασθένειες. Τέτοιες είναι το άσθμα και η ατοπική δερματίτιδα. Τον Ιούνιο του 2019, το dupilumab ήταν το πρώτο βιολογικό που εγκρίθηκε για χρήση σε ασθενείς με πολύποδες μύτης ενώ το omalizumab εγκρίθηκε τον Δεκέμβριο 2020. Υπάρχουν πολλά άλλα βιολογικά προϊόντα που βρίσκονται υπό διερεύνηση για πιθανές δυνατότητες έγκριση για την ένδειξη CRSwNP στο εγγύς μέλλον.

Πρώτα βήματα και πρώτα αποτελέσματα.

Οι βιολογικοί παράγοντες, οι οποίοι είναι επί του παρόντος δαπανηροί, είναι πιθανό να είναι μακροχρόνια ή και ισόβια φάρμακα. Προηγούμενες εργασίες έχουν προτείνει ότι η χειρουργική επέμβαση είναι οικονομικά πιο αποδοτική σε σύγκριση με βιολογικούς παράγοντες για την αρχική θεραπεία των ρινικών πολυπόδων. Ωστόσο, δεν υπάρχουν μελέτες κόστους-αποτελεσματικότητας για την αξιολόγηση των οικονομικών επιπτώσεων της ενσωμάτωσης βιολογικών παραγόντων ως επιλογή μετά την αποτυχία μιας πρωτογενούς χειρουργικής επέμβασης. Απαιτείται περισσότερη δουλειά για τον χαρακτηρισμό βιοδεικτών για την αναγνώριση των κατάλληλων ασθενών. Πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτόν τον ασθενή που θα ανταποκριθεί καλύτερα στα βιολογικά. Αυτό θα καθιστά ίσως τους βιολογικούς παράγοντες περισσότερο οικονομικά αποδοτική επιλογή σε σύγκριση με πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις.

Τι ισχύει σήμερα?

Σε μια ερευνητικά ρευστή εποχή, το μόνο που μπορεί να καταθέσει ένας σοβαρός επιστήμονας είναι: Τι ισχύει σήμερα? Τα τρέχοντα λοιπόν στοιχεία που υποστηρίζουν τους βιολογικούς παράγοντες για πολύποδες μύτης, συζητούνται σε περισσότερα λεπτομέρεια στο άρθρο του Ramaswamy και των συνεργατών του, “Current Evidence for Biologic Therapy in Chronic Rhinosinusitis with Nasal Polyposis,”. Εν συντομία, το dupilumab, το οποίο στοχεύει τις επιδράσεις της IL-4 και της IL-13 στοχεύοντας τον υποδοχέα IL-4 a που μοιράζονται αυτές οι 2 κυτοκίνες, εγκρίθηκε για χρήση σε ασθενείς με CRSwNP το 2019. Το Dupilumab έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει τους βαθμούς των πολυπόδων και τη ποιότητα ζωής. Το Omalizumab, ένας παράγοντας κατά της IgE, εγκρίθηκε για χρήση σε ασθενείς με πολύποδα τον Δεκέμβριο 2020. Οι μελέτες υποδεικνύουν βελτίωση των κλινικών, ενδοσκοπικών και ποιοτικών μέτρων. Υπάρχουν αρκετοί άλλοι βιολογικοί παράγοντες που έχουν εγκριθεί για χρήση σε άλλες αναπνευστικές ασθένειες που προκαλούνται από Th2. όπως είναι το άσθμα. Επίσης, υπάρχουν και νεότεροι βιολογικοί παράγοντες υπό διερεύνηση. Πιθανώς, βιολογικοί παράγοντες με άλλους στόχους, όπως η IL-5 και ο υποδοχέας της, θα γίνουν διαθέσιμο με ένδειξη την αντιμετώπιση των πολυπόδων .